COLUMN: The sound of silence

Martijn Schraven (1978) is freelance journalist, tekstschrijver, lezer en liefhebber van muziek die al lang niet meer gemaakt wordt. Maar eerst en vooral papa. Thuispapa, om precies te zijn. Dat léék ooit een heel logische keuze. Met regelmaat geeft hij middels zijn columns een inkijkje in zijn dagelijkse beslommeringen.

Ik moest twee weken geleden, toen er zo’n sneeuw lag, denken aan Eskimo’s. Stelletje aanstellers met hun honderd verschillende woorden voor sneeuw. Al heb ik ook ooit ergens gelezen dat dit een fabeltje zou zijn. Het zette me aan het denken over iets heel anders. Over stilte, en dat ik daar ook zo tientallen varianten van zou kunnen opnoemen. Een kleine selectie:

De gevallen stilte

Net na een flinke buts of struikelpartij. Bij baby, dreumes of peuter is er na de val eerst de verstilde schrik. Dan komt het er op aan; kan het afgedaan worden met een ‘knoetsieboem-kusje-erop’? Óf komt nu de ademteug die aanzet tot een huilbui standje luchtalarm?

De valse stilte

Meestal ergens tussen twee en vier ’s nachts. Maar dit kan ook eerder of later zijn. Dit is wanneer een van de baby’s zich midden in de nacht heeft laten horen en nu even stil is. Het zóu kunnen dat je zo direct weer door kunt slapen, maar meer waarschijnlijk is het dat je eruit moet. Met het risico op een half uur tot een uur af en aan gejank.

De het is té stilte

Je bent bezig in de keuken, met de was, of om het even wat, en plots valt het op hoe stil het is. Meestal zijn de spruiten bezig met iets waarvan ze weten dat het niet mag. Alle pasjes uit papa’s portemonnee halen om er door de hele kamer postbode’tje mee te spelen, buiten de kaders en op de muur tekenen of zelf drinken inschenken en meteen ook een bakje ranja voor hondje Max wegzetten. Dat soort dingen.

De het is té stilte op de wc

Vergelijkbaar met voornoemde stilte met dat verschil dat deze zich afspeelt op het toilet. Kleien met natgemaakte lege closetrollen of een ongelukje opruimen met behulp van de onderbroek en wc-borstel zijn zomaar wat dingen die achter deze stilte kunnen schuilgaan.

De benieuwd-hoe-lang-het-duurt-stilte

Na een hele ochtend van duwen, aan de haren trekken en elkaar de kiet uit vechten om een enkel duploblokje, staat de tweeling ineens gebroeder- en -zusterlijk naast elkaar elk hun eigen ding te doen. Snel genieten geblazen, voor een van de twee zich bedenkt.

De het-zal-toch-niet-stilte

De schrik slaat je om het lijf. Je pasgeborene ademt zó oppervlakkig dat je, ingepakt in romper, kleertjes, dekentjes nauwelijks een ademhaling ziet of hoort. Even dichtbij kijken. Even het handje pakken, even een zacht duwtje. Jezelf vervolgens vervloeken als babydotje, gewekt uit een hazenslaapje, meteen een keel op zet.

Wc-stilte

Geheel anders dan de het is té stilte op de wc. Wc-stilte is de betrekkelijke rust die je ervaart wanneer je even de toiletdeur dichtdraait voor een miniem momentje voor jezelf.

De zet-de-tijdstilte

Momenten die eeuwig zouden mogen duren. Alle vier zitten ze, kontje aan kontje, op de bank. Tutties, duimpjes en knuffels erbij gepakt samen op de bank. Gefascineerd door een filmpje op tv. Alle geluk van de wereld op één vierkante meter

De welverdiende stilte

Meestal ervaren ergens tussen acht en negen uur ’s avonds. Soms wat vroeger, soms wat later. De dag zit er op en alles ligt in bed. Handjes en tandjes gewassen, verhaaltjes verteld, pampers geleegd en de laatste plasjes gedaan. Kus, knuffel, een I love you, ‘papa houdt van jou’ en tot morgen. Heerlijke stilte, vind ik dit persoonlijk.

Tekst: Martijn Schraven

Illustratie: Pix4Profs / Jules Calis