Op een avond werd er in een rustige wijk op een buurtbewoner geschoten. Diezelfde avond nog werden de jonge daders aangehouden. En, mazzel voor ons, de telefoons die ze bij zich hadden bevatten een schat aan informatie en bewijs. Al vrij snel wees alles er op dat we de juiste mensen hadden opgepakt.
Eén van de jongens heeft een vriendinnetje, zien wij in zijn telefoon. We willen haar graag spreken en maken een afspraak op een ‘normaal’ tijdstip, zodat zij niet aan haar ouders hoeft te vertellen dat ze naar de politie toe gaat. Ze wil niet dat haar ouders weten dat haar vriendje verdachte is van een schietincident, want ze vinden hem zo’n lieve jongen. Haar hele toekomst heeft ze al met hem uitgestippeld. Haar tranen wachten geduldig, maar ontsnappen bij elk bewijsstuk dat wij haar voorleggen. Ze kan gewoon niet geloven dat haar vriendje dit heeft gedaan. We proberen haar, tegen beter weten in, te motiveren om open te zijn naar haar ouders. Ze knikt zo nu en dan braaf.
Het beeld wat zij van haar vriendje heeft is heel anders dan het beeld dat naar voren komt uit de gegevens die we in zijn telefoon vinden. Hij heeft grote plannen in de criminaliteit en blijkt al eerder betrokken te zijn geweest bij een schietpartij. Hij schrijft drillraps en is bevriend met een opkomende drillrapper.
De rapper waar haar vriend mee in contact is, kent het meisje wel. We vragen wat over hem, omdat hij belangrijk kan zijn voor het onderzoek, maar het enige wat zij over hem te melden heeft is: “Ik mag hem niet, want ik heb een verleden met hem." Ze zegt dat hij wel eens iets over haar en een kelderbox gerapt heeft. Hoe meer wij vragen, des te meer het meisje in haar schulp kruipt. Dan vraag ik haar: “Vorig jaar, toen ben je een paar keer als vermist opgegeven hè? Had dat iets met die kelderbox te maken?”
Dat is het breekpunt. De tranen rollen over haar wangen. Ik ben met haar begaan en vraag voorzichtig: ‘Het ging niet zo goed met jou in die tijd hè?’ Huilend schudt ze haar hoofd…Nog nooit had ze iemand verteld wat er haar was aangedaan in de kelderbox waarover werd gerapt. Dat ‘iedereen’ ervan wist, dat de rap zelfs op feestjes werd gedraaid. Alles hield ze voor zich.
We besluiten om het gesprek niet verder op te nemen, zodat het meisje haar verhaal kan doen. Ze wil een luisterend oor en haar verhaal vertellen zonder dat anderen het hoeven te weten. Ook dat hoort bij ons werk, hulp verlenen aan mensen die dag nodig hebben. Het meisje is op de hoogte van het feit dat haar vriendje weet van het incident in de kelderbox, maar nog gewoon in de clips van de rapper blijft optreden. Ze is blij dat hij niet boos is op haar over wat er toen is gebeurd. Wij vinden daar wat van. Maar wat kun je zeggen tegen een tienermeisje dat verliefd is? Gefrustreerd en ergens ook boos blijf ik achter na dit gesprek. Gelukkig houdt dit gesprek me ook scherp en ben ik me bewust van hoe belangrijk het is om het luisterend oor voor een ander te zijn.
Reageren
Wilt u op dit politieverhaal reageren? Vul het
reactie formulier in. Uw reactie gaat naar de auteur, die eventueel contact met u opneemt.
Bron: Politie